دعاى 11

١١- «ابوحمزه» مى گوید: این دعا را از امام محمّد باقر (علیه السلام) گرفتم و آن حضرت این دعا را «جامع» (جامع حاجات مادّى و معنوى) مى نامیدند:

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ، اَشْهَدُ اَنْ لاٰ اِلـٰهَ اِلَّا اللهُ، وَحْدَهُ لاٰ شَریکَ لَهُ،

به نام خداوند بخشنده مهربان، گواهى دهم که معبودى نیست جز تو خداى یگانه اى که شریک ندارى

وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، آمَنْتُ بِاللهِ وَبِجَمیعِ رُسُلِهِ،

و گواهى دهم که محمّد بنده و رسول توست ایمان دارم به خدا و به همه رسولانش

وَبِجَمیعِ مٰا اُنْزِلَ بِهِ عَلىٰ جَمیعِ الرُّسُلِ، وَاَنَّ وَعْدَ اللهِ حَقٌّ، وَلِقٰآئَهُ حَقٌّ،

و به همه آنچه نازل شده بر تمامى رسولان و براستى وعده خدا حق است و دیدارش حق است

وَصَدَقَ اللهُ وَبَلَّغَ الْمُرْسَلُونَ، وَالْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعٰالَمینَ،

و راست گفته خدا و رسانده اند رسولان و ستایش خاص خدا پروردگار جهانیان است

وَسُبْحٰانَ اللهِ کُلَّمٰا سَبَّحَ اللهَ شَىْءٌ، وَکَمٰا یُحِبُّ اللهُ اَنْ یُسَبَّحَ،

و منزه است خدا هرگاه تنزیه کند خدا را چیزى و چنانچه دوست دارد خدا که تنزیه شود

وَالْحَمْدُ لِلهِ کُلَّمٰا حَمِدَ اللهَ شَىْءٌ، وَکَمٰا یُحِبُّ اللهُ اَنْ یُحْمَدَ،

و ستایش خداى را هرگاه ستایش کند او را چیزى و چنانچه دوست دارد خدا که ستایش شود

وَلاٰ اِلـٰهَ اِلَّا اللهُ کُلَّمٰا هَلَّلَ اللهَ شَىْءٌ، وَکَمٰا یُحِبُّ اللهُ اَنْ یُهَلَّلَ،

و نیست معبودى جز خدا هرگاه تهلیل کند او را چیزى و چنانچه خواهد خدا که تهلیل شود

وَاللهُ اَکْبَرُ کُلَّمٰا کَبَّرَ اللهَ شَىْءٌ، وَکَمٰا یُحِبُّ اللهُ اَنْ یُکَبَّرَ،

و خدا بزرگتر است هرگاه به بزرگى ستایدش چیزى و چنانچه خواهد خدا که به بزرگى یاد شود

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ مَفٰاتیحَ الْخَیْرِ، وَخَوٰاتیمَهُ وَسَوٰابِغَهُ، وَفَوٰائِدَهُ وَبَرَکٰاتِهِ،

خدایا از تو خواهم کلیدهاى خیر و پایان هاى آن را و شایان هایش و فایده هایش و برکاتش را

وَمٰا بَلَغَ عِلْمَهُ عِلْمى، وَمٰا قَصَرَ عَنْ اِحْصٰائِهِ حِفْظى،

و آنچه را رسیده به دانستنش علم من و آنچه کوتاه آمده از شماره اش حفظ من

اَللّـٰهُمَّ انْهَجْ اِلَىَّ اَسْبٰابَ مَعْرِفَتِهِ، وَافْتَحْ لى اَبْوٰابَهُ، وَغَشِّنى بِبَرَکٰاتِ رَحْمَتِکَ،

خدایا آشکار کن براى من اسباب شناساییش را و بگشا برایم درهاى آن را و بپوشانم برکت هاى رحمتت را

وَمُنَّ عَلَىَّ بِعِصْمَةٍ عَنِ الْإِزٰالَةِ عَنْ دینِکَ، وَطَهِّرْ قَلْبى مِنَ الشَّکِّ،

و منّت گذار بر من به خوددارى کردن از بیرون رفتن از دینت و پاک کن دلم را از شک

وَلاٰ تَشْغَلْ قَلْبى بِدُنْیٰاىَ، وَعٰاجِلِ مَعٰاشى عَنْ آجِلِ ثَوٰابِ آخِرَتى،

و سرگرم مکن دلم را به دنیایم و زندگى زودگذرم از پاداش آینده آخرت

وَاشْغَلْ قَلْبى بِحِفْظِ مٰا لاٰ تَقْبَلُ مِنّى جَهْلَهُ، وَذَلِّلْ لِکُلِّ خَیْرٍ لِسٰانى،

و سرگرم کن دلم را به نگهدارى و حفظ آنچه نپذیرى از من نادانیش را و رام کن براى هر کار نیک زبانم را

وَ طَهِّرْ قَلْبى مِنَ الرِّیٰآءِ، وَلاٰ تُجْرِهِ فى مَفٰاصِلى، وَاجْعَلْ عَمَلى خٰالِصاً لَکَ،

و پاک کن دلم را از خودنمایى و جریانش مده در مفاصلم و قرار ده عملم را خالص براى خود

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنَ الشَّرِّ، وَاَنْوٰاعِ الْفَوٰاحِشِ کُلِّهٰا، ظٰاهِرِها وَبٰاطِنِها وَغَفَلاٰتِها،

خدایا به تو پناه برم از بدى و انواع کارهاى زشت همه اش پیدا و نهانش و غفلت هایش

وَجَمیعِ مٰا یُریدُنى بِهِ الشَّیْطٰانُ الرَّجیمُ، وَمٰا یُریدُنى بِهِ السُّلْطٰانُ الْعَنیدُ،

و تمام آنچه از من خواهد شیطان رانده شده و آنچه از من خواهد سلطان ستیزه جو

مِمّٰا اَحَطْتَ بِعِلْمِهِ، وَاَنْتَ الْقٰادِرُ عَلىٰ صَرْفِهِ عَنّى،

از آنچه علم تو بدان احاطه دارد و تو قدرت بر دفع آن از من دارى

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِکَ مِنْ طَوٰارِقِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ، وَزَوٰابِعِهِمْ وَبَوٰائِقِهِمْ وَمَکٰائِدِهِمْ، وَمَشٰاهِدِ الْفَسَقَةِ مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ،

خدایا به تو پناه برم از شبیخون زنان جن و انس و خشم جویى هاشان و شُرورشان و توطئه هاشان و جاهایى که حضور یابند فاسقان جن و انس

وَاَنْ اُسْتَزَلَّ عَنْ دینى، فَتَفْسُدَ عَلَىَّ آخِرَتى، وَاَنْ یَکُونَ ذلِکَ مِنْهُمْ ضَرَراً عَلَىَّ فى مَعٰاشى،

و از این که لغزانده شوم از دینم پس تباه شود بر من آخرتم و یا این کار از آنها زیانى باشد که در زندگى بر من رسد

اَوْ یَعْرِضَ بَلاٰءٌ یُصیبُنى مِنْهُمْ لاٰ قُوَّةَ لى بِهِ، وَلاٰ صَبْرَ لى عَلَى احْتِمٰالِهِ،

یا بلایى پیش آید که از ایشان بر من اصابت کند که من طاقتش را ندارم و شکیبایى تحملش را ندارم

فَلاٰ تَبْتَلِنى یٰا اِلٰهى بِمُقٰاسٰاتِهِ، فَیَمْنَعَنى ذٰلِکَ عَنْ ذِکْرِکَ، وَیَشْغَلَنى عَنْ عِبٰادَتِکَ،

پس دچارم مکن خدایا به کشیدن رنج آن که جلوگیریم کند از یاد تو و سرگرمم کند از پرستش تو

اَنْتَ الْعٰاصِمُ الْمٰانِعُ الدّٰافِعُ الْوٰاقى مِنْ ذٰلِکَ کُلِّهِ،

تویى نگهدار و جلوگیر و دافع و حفظ کننده از اینها همه

اَسْئَلُکَ اللّـٰهُمَّ الرَّفٰاهِیَةَ فى مَعیشَتى مٰا اَبْقَیْتَنى، مَعیشَةً اَقْوىٰ بِهٰا عَلىٰ طٰاعَتِکَ، وَاَبْلُغُ بِهٰا رِضْوٰانَکَ،

از تو خواهم خدایا رفاه (و فراخى) در زندگى تا در دنیا زنده ام دارى چنان که نیرو گیرم بدان بر پیرویت و برسانم بدان به خشنودیت

وَاَصیرُ بِهٰا اِلىٰ دٰارِ الْحَیَوٰانِ غَداً، وَلاٰ تَرْزُقْنى رِزْقاً یُطْغینى، وَلاٰ تَبْتَلِنى بِفَقْر اَشْقى بِهِ مُضَیَّقاً عَلَىَّ،

و در آیم بدان به خانه زندگى ابدى در فرداى قیامت و روزیم مکن آنچنان روزى که سرکشم کند و دچارم مکن به فقرى که بدبخت گردم و تنگ گیرد بر من،

اَعْطِنى حَظّاً وٰافِراً فى آخِرَتى، وَمَعٰاشاً وٰاسِعاً هَنیئاً مَریئاً فى دُنْیٰاىَ،

عطا کن مرا بهره شایان در آخرتم و روزى فراخ و گوارا و لذیذى در دنیایم

وَلاٰ تَجْعَلِ الدُّنْیٰا عَلَىَّ سِجْناً، وَلاٰ تَجْعَلْ فِرٰاقَها عَلَىَّ حُزْناً،

و دنیا را بر من زندان مکن و جدایى و فراقش را بر من اندوه منما

اَجِرْنى مِنْ فِتْنَتِهٰا، وَاجْعَلْ عَمَلى فیهٰا مَقْبُولاً، وَسَعْیى فیهٰا مَشْکُوراً،

نگاهم دار از آشوبش و بگردان کارم را در آن پذیرفته و کوششم را در آن مورد قدردانى

اَللّـٰهُمَّ وَمَنْ اَرٰادَنى بِسُوءٍ فَاَرِدْهُ بِمِثْلِهِ، وَمَنْ کٰادَنى فیهٰا فَکِدْهُ،

خدایا هرکه قصد سویى درباره من دارد تو با او چنان کن و هرکه درباره ام بداندیشى کند تو با او چنان کن

وَاصْرِفْ عَنّى هَمَّ مَنْ اَدْخَلَ عَلَىَّ هَمَّهُ، وَامْکُرْ بِمَنْ مَکَرَ بى، فَاِنَّکَ خَیْرُ الْمٰاکِرینَ،

و بگردان از من اندوه کسى که وارد ساخته بر من اندوهش را و نقشه کش بدان که برایم نقشه کشید که تو ماهرتر از همه نقشه کشانى

وَافْقَأْ عَنّى عُیُونَ الْکَفَرَةِ الظَّلَمَةِ، وَالطُّغٰاةِ وَالْحَسَدَةِ،

و کور کن از من چشم کافران ستمگر و سرکشان و حسود را

اَللّـٰهُمَّ وَاَنْزِلْ عَلَىَّ مِنْکَ السَّکینَةَ، وَاَلْبِسْنى دِرْعَکَ الْحَصینَةَ، وَاحْفَظْنى بِسِتْرِکَ الْوٰاقى،

خدایا فروبار بر من از جانب خود آرامش و بپوشان بر من زره محکمت را و حفظ کن مرا به پوشش نگهدارنده ات

وَجَلِّلْنى عٰافِیَتَکَ النّٰافِعَةَ، وَصَدِّقْ قَوْلى وَفِعٰالى، وَبٰارِکْ لى فى وُلْدى وَاَهْلى وَمٰالى،

و بپوشانم به تندرستى سودمندت و تصدیق کن گفتارم و کردارم را و برکت ده در فرزندان و خاندان و مالم

اَللّـٰهُمَّ مٰا قَدَّمْتُ وَمٰا اَخَّرْتُ، وَمٰا اَغْفَلْتُ وَمٰا تَعَمَّدْتُ وَمٰا تَوٰانَیْتُ، وَمٰا اَعْلَنْتُ وَمٰا اَسْرَرْتُ، فَاغْفِرْهُ لى یٰا اَرْحَمَ الرّٰاحِمینَ.

خدایا آنچه من پیش انداختم یا پس انداختم و آنچه از روى غفلت یا از روى عمد انجام دادم و آنچه سستى کردم و آنچه آشکار کردم و آنچه در پنهان انجام دادم همه را بیامرز اى مهربانترین مهربانان.