ادعیه عافیت

و در دعا اصرار ورزد که عافیت شتابان به او می‌رسد، ان‌شاء‌الله‌ تعالی. در کتاب «عُدّة الداعی» از امام صادق(علیه‌السلام) نقل کرده: نزد بیماری خود درحالی‌که زیر آسمان قرار بگیری دست‌ها را بلند کن و بگو:

اللّٰهُمَّ إِنَّكَ عَيَّرْتَ أَقْواماً فِي كِتابك فقلت: ﴿قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاٰ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاٰ تَحْوِيلاً﴾ فيا من لايَمْلِكُ كَشْفَ ضُرِّي وَلَا تَحْوِيلَهُ عَنِّي أَحَدٌ غَيْرُهُ، صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ، وَاكْشِفْ ضُرِّي، وَحَوِّلْهُ إِلىٰ مَنْ يَدْعُو مَعَكَ إِلٰهاً آخَرَ فَإِنِّي أَشْهَدُ أَنْ لَاإِلٰهَ غَيْرُكَ.

خدایا اقوامی را در قرآنت سرزنش کردی و فرمودی: «بگو: آنان را که به‌جای خدا [معبودان خود] پنداشتید بخوانید [تا بفهمید که] نمی‌توانند آسیب و گزندی را از شما دفع کنند و نه [آن را به خوشی و رفاه] تغییر دهند‌» ای که برطرف کردن زیان و گرداندن آن را از من، کسی جز او نمی‌تواند، بر محمّد و خاندانش درود فرست و زیانم را برطرف کن و به سوی آن‌که معبود دیگری جز تو را با تو می‌خواند تغییر ده که گواهی می‌دهم معبودی جز تو نیست.

روایت شده: هر مؤمنی هر بیماری و دردی بیابد، با دست به موضع درد بمالد و با خلوص نیت بگوید:

﴿وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مٰا هُوَ شِفٰاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لاٰ يَزِيدُ الظّٰالِمِينَ إِلاّٰ خَسٰاراً﴾

ما از قرآن آنچه را برای مؤمنان مایۀ درمان و رحمت است نازل می‌کنیم، ولی ستمکاران را جز خسارت نمی‌افزاید‌.

هر دردی که باشد، از آن عافیت یابد و مصداق این واقعیت در خود آیه است که فرموده:

«﴿شِفٰاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِینَ﴾

که آن برای مؤمنان مایۀ درمان و رحمت است».