دعاى عشرات

دعاى عشرات : این دعا از دعاهاى بسیار معتبر است که مستحب است - اگر کسى بتواند - هر صبح و شام آن را بخواند; ولى بهترین زمان خواندنش، عصر جمعه مى باشد. مرحوم «کفعمى» در «مصباح» آن را از امام حسین (علیه السلام) نقل کرده است. و دعا طبق نقل «شیخ طوسى» در «مصباح المتهجّد» چنین است:

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ

به نام خداوند بخشندۀ مهربان

سُبْحٰانَ اللهِ وَالْحَمْدُ لِلهِ، وَلاٰ اِلـٰهَ اِلَّا اللهُ وَاللهُ اَکبَرُ، وَلاٰ حَوْلَ ولاٰ قُوَّةَ إلّٰا بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ،

پاک و منزّه است خداوند و ستایش مخصوص اوست، و معبودى جز خداى یکتا نیست و او بزرگتر (از هر چیز) است و پناهگاه و نیرویى جز از سوى خداوند بلند مرتبه و با عظمت نیست،

سُبْحٰانَ اللهِ آنٰاءَ اللَّیْلِ وَاَطْرٰافَ النَّهٰارِ، سُبْحٰانَ اللهِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصٰالِ، سُبْحٰانَ اللهِ بِالْعَشِىِّ وَالْإِبْکٰارِ،

تسبیح مى گویم خدا را در تمام لحظه هاى شب و طول روز، و در سپیده دم و شامگاهان و ابتداى شب و روز،

سُبْحٰانَ اللهِ حینَ تُمْسُونَ وَحینَ تُصْبِحُونَ، وَلَهُ الْحَمْدُ فِى السَّمٰوٰاتِ وَالْأَرْضِ، وَعَشِیّاً وَحینَ تُظْهِرُونَ،

تسبیح مى گویم خدا را هنگامى که در شب و صبح داخل مى شوید، و ستایش در آسمان ها و زمین، شبانگاه و هنگام ظهر

یُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَیِّتِ، وَیُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَىِّ، وَیُحْیىِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهٰا، وَکَذٰلِکَ تُخْرَجُونَ،

مخصوص خداوندى است که زنده را از مرده و مرده را از زنده بیرون مى آورد، و زمین را پس از مردنش زنده مى کند و شما نیز این چنین (در قیامت) برانگیخته مى شوید،

سُبْحٰانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمّٰا یَصِفُونَ، وَسَلاٰمٌ عَلَى المُرْسَلینَ، وَالْحَمْدُلِلهِ رَبِّ الْعٰالَمِینَ،

پروردگار تو، آن خداى صاحب شکوه از آنچه توصیف مى کنند منزّه است. و درود و سلام بر فرستادگان او، و ستایش مخصوص خداوندى است که پروردگار جهانیان است.

سُبْحٰانَ ذِى الْمُلْکِ وَالْمَلَکُوتِ، سُبْحٰانَ ذِى الْعِزَّةِ وَالْجَبَرُوتِ،

تسبیح مى گویم خداوندى را که صاحب فرمانروایى و سلطه آسمانى است، تسبیح مى گویم خداوند صاحب عزّت و بزرگى را،

سُبْحَانَ ذِى الْکِبْرِیٰآءِ وَالْعَظَمَةِ، اَلْمَلِکِ الْحَقِّ الْمُبینِ الْمُهَیْمِنِ الْقُدُّوسِ،

تسبیح مى گویم خداوند صاحب جلال و عظمت را، آن فرمانرواى حقیقى روشنگر و نگهبان و پاکیزه از هر عیب،

سُبْحٰانَ اللهِ الْمَلِکِ الْحَىِّ الَّذِى لاٰ یَمُوتُ، سُبْحٰانَ اللهِ الْمَلِکِ الْحَىِّ الْقُدُّوسِ، سُبْحٰانَ الْقٰآئِمِ الدّٰآئِمِ، سُبْحٰانَ الدّٰآئِمِ الْقٰآئِمِ،

تسبیح مى گویم خداوند را، آن فرمانرواى زنده اى که (هرگز) نمى میرد، تسبیح مى گویم خداوندِ فرمانرواى زنده پاکیزه از هر عیب، تسبیح مى گویم (خداى) پایدار پاینده، پاک و منزّه است پاینده پایدار،

سُبحَانَ رَبِّىَ الْعَظیِمِ، سُبْحٰانَ رَبِّىَ الْأَعْلىٰ، سُبْحٰانَ الْحَىِّ القَیُّومِ، سُبْحٰانَ الْعَلِىِّ الْأَعْلىٰ،

تسبیح مى گویم پروردگار با عظمتم را، تسبیح مى گویم پروردگار بلند مرتبه ام را، تسبیح مى گویم (خداى) زنده جاودان را، تسبیح مى گویم (خداى) برتر بلند مرتبه را،

سُبْحٰانَهُ وَتَعالى، سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ، رَبُّنٰا وَرَبُّ الْمَلاٰئِکَةِ وَالرُّوحِ،

او پاک و منزّه و برتر است، بسیار منزّه و پاکیزه از هر عیب است پروردگار ما و پروردگار فرشتگان و «روح»،

سُبْحٰانَ الدّٰآئِمِ غَیْرِ الْغٰافِلِ، سُبْحٰانَ الْعٰالِمِ بِغَیْرِ تَعْلِیمٍ، سُبْحٰانَ خٰالِقِ مٰا یُرىٰ وَمٰا لاٰ یُرىٰ،

تسبیح مى گویم (خداى) پاینده آگاه را، تسبیح مى گویم (خداى) داناى بدون نیاز به آموختن را، تسبیح مى گویم آفریننده آنچه دیدنى و آنچه نادیدنى است،

سُبْحٰانَ الَّذى یُدْرِکُ الْأَبْصٰارَ، وَلاٰ تُدْرِکُهُ الْأَبْصٰارُ، وَهُوَ اللَّطیفُ الْخَبِیرُ،

تسبیح مى گویم (خدایى) که بینندگان را مى بیند ولى آنها او را نمى بینند، و او مهربان و آگاه است،

اَللّـٰهُمَّ إنّى اَصْبَحْتُ وَاَمْسَیْتُ مِنْکَ فى نِعْمَةٍ وَخَیْرٍ وَبَرَکَةٍ وَعافِیَةٍ، فَصَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ،

خدایا من از (لطف و محبّت) تو صبح و شام در نعمت و خیر و برکت و عافیتم، پس بر محمّد و آل (پاکش) درود فرست

وَاَتْمِمْ عَلَىَّ نِعْمَتَکَ وَخَیْرَکَ، وَبَرَکٰاتِکَ وَعٰافِیَتَکَ بِنَجٰاةٍ مِنَ النّٰارِ،

و با نجات از آتش (غضبت) نعمت و خیر و برکت و عافیت را (از جانب خویش) بر من تمام کن.

وَارْزُقْنِى شُکْرَکَ وَعٰافِیَتَکَ وَفَضْلَکَ وَکَرٰامَتَکَ اَبَداً مٰا اَبْقَیْتَنِى،

و مادامى که مرا زنده نگه داشته اى توفیق سپاسگذارى (از نعمت هایت) و عافیت و لطف و بخشش همیشگى ات را روزیم گردان،

اَللّـٰهُمَّ بِنُورِکَ اهْتَدَیْتُ، وَبِفَضْلِکَ اسْتَغْنَیْتُ، وَبِنِعْمَتِکَ اَصْبَحْتُ وَاَمْسَیْتُ،

خدایا به نور تو هدایت شده و به لطف تو بى نیاز شدم و به نعمت تو صبح و شب (را سپرى) کردم،

اَللّـٰهُمَّ اِنّى اُشْهِدُکَ وَکَفىٰ بِکَ شَهِیداً، وَاُشْهِدُ مَلاٰئِکَتَکَ واَنْبِیٰآئَکَ وَرُسُلَکَ،

خدایا تو را گواه مى گیرم و گواهى تو کافى است و (همچنین) فرشتگان، و پیامبران و فرستادگان

وَحَمَلَةَ عَرْشِکَ، وَسُکّٰانَ سَمٰاوٰاتِکَ وَاَرْضِکَ، وَجَمیعَ خَلْقِکَ،

و حاملان عرش و ساکنان آسمان ها و زمین و همه مخلوقاتت را گواه مى گیرم

بِاَنَّکَ اَنْتَ اللهُ لاٰ اِلـٰهَ اِلّٰا اَنْتَ، وَحْدَکَ لاٰ شَرِیکَ لَکَ،

بر این که به یقین تو خدایى هستى که معبودى جز تو نیست، یگانه اى که شریکى براى تو نیست

واَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ عَبْدُکَ وَرَسُولُکَ، وَاَنَّکَ عَلىٰ کُلِّ شَىْء قَدِیرٌ،

و این که محمّد ـ که درود خدا بر او و خاندان (پاکش) باد ـ بنده و فرستاده توست و این که تو بر هر کارى توانایى،

تُحْیى وَتُمیتُ، وَتُمیتُ وَتُحْیى، وَاَشْهَدُ اَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ، وَاَنَّ النّٰارَ حَقٌّ، وَالنُّشُورَ حَقٌّ،

زنده کرده و مى میرانى و مى میرانى و زنده مى کنى و گواهى مى دهم به یقین بهشت و دوزخ و قیامت حق است

وَالسَّاعَةَ اٰتِیَةٌ لاٰ رَیْبَ فیهَا، وَاَنَّ اللهَ یَبْعَثُ مَنْ فِى القُبُورِ،

و زمان آن بى شک فرا خواهد رسید و خداوند کسانى را که در گورها خفته اند بر مى انگیزد،

وَاَشْهَدُ اَنَّ عَلِىَّ بْنَ اَبیطٰالِب اَمیرُ الْمُؤْمِنینَ حَقّاً حَقّاً،

و گواهى مى دهم به یقین على بن ابى طالب حقیقتآ و به حق، امیرمؤمنان است

وَاَنَّ الَأئِمَّةَ مِنْ وُلْدِهِ هُمُ الَأئمَّةُ الهُدٰاةُ الْمَهْدِیُّونَ، غَیْرُ الضّٰآلّینَ وَلَا الْمُضِلِّینَ،

و امامان از فرزندانش همان امامان هدایت کننده هدایت شده اى هستند که نه گمراهند و نه گمراه کننده

وَاَنَّهُمْ اَوْلِیٰآئُکَ الْمُصْطَفَوْنَ، وَحِزْبُکَ الْغٰالِبُونَ، وَصِفْوَتُکَ وَخِیَرَتُکَ مِنْ خَلْقِکَ،

و (گواهى مى دهم) به یقین آنها دوستان برگزیده تو و حزب پیروز و فاتح تو، و برگزیده و بهترین مخلوقات تواند

وَنُجَبٰآئُکَ الَّذِینَ انْتَجَبْتَهُمْ لِدینِکَ، وَاخْتَصَصْتَهُمْ مِنْ خَلْقِکَ، واصْطَفْیَتَهُمْ عَلىٰ عِبادِکَ،

بزرگ زادگانى که آنها را براى دین خود انتخاب کرده و از میان مخلوقاتت مخصوصشان ساخته و بر بندگانت برگزیدى

وَجَعَلْتَهُمْ حُجَّةً عَلَى الْعٰالَمینَ، صَلَوٰاتُکَ عَلَیْهِمْ والسَّلاٰمُ وَرَحْمةُ اللهِ وَبَرَکٰاتُهُ،

و آنها را بر جهانیان حجّت و دلیل قرار دادى درود و سلام و رحمت خدا بر آنها باد،

اَللّـٰهُمَّ اکْتُبْ لى هذِهِ الشَّهٰادَةَ عِنْدَکَ، حَتّىٰ تُلَقِّنیهٰا یَوْمَ الْقِیٰمَةِ وَاَنْتَ عَنّى رٰاضٍ، اِنَّکَ عَلىٰ مٰا تَشٰآءُ قَدیرٌ،

خدایا این شهادت و گواهى را براى من در نزد خود ثبت فرما تا این که در روز قیامت در حالى که از من خشنود هستى آن را بر زبانم جارى سازى زیرا که تو بر هر چه خواهى توانایى،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمدُ حَمْداً یَصْعَدُ اَوَّلُهُ، وَلاٰ یَنْفَدُ آخِرُهُ،

خدایا ستایش مخصوص توست ستایشى که آغازش (به آسمان) بالا رود و پایانى نداشته باشد،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً تَضَعُ لَکَ السَّمٰآءُ کَنَفَیْهٰا، وَتُسَبِّحُ لَکَ الْأَرْضُ وَمَنْ عَلَیْهٰا،

خدایا ستایش مخصوص توست ستایشى که آسمان براى تو بالهایش را بر زمین نهد (و تواضع کند) و زمین و آنچه بر آن است تو را تسبیح گوید،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً سَرْمَداً اَبَداً، لَا انْقِطٰاعَ لَهُ وَلاٰ نَفٰادَ، وَلَکَ یَنْبَغى وَاِلَیْکَ یَنْتَهى،

خدایا ستایش مخصوص توست ستایشى پیوسته و ابدى که انقطاعى براى آن نباشد و نه فنایى، (ستایش) شایسته توست و به تو منتهى مى شود.

فِىَّ وَعَلَىَّ وَلَدَىَّ وَمَعى، وَقَبْلى وَبَعْدى وَاَمٰامِى وَفَوْقى وَتَحْتى،

(که اثر آن) در وجود من و بر من و نزد من و همراه من و پیش از من و پس از من و مقابلم و بالاى سرم و زیر پایم

وَاِذٰا مِتُّ وَبَقیتُ فَرْداً وَحیداً ثُمَّ فَنیتُ، وَلَکَ الْحَمْدُ اِذٰا نُشِرْتُ وَبُعِثْتُ یٰا مَوْلاٰىَ،

و هنگامى که از دنیا رفتم و تک و تنها باقى ماندم و سپس فانى شدم (و در تمام حالات ظاهر شود) و ستایش مخصوص توست زمانى که دوباره زنده شوم و برانگیخته گردم اى مولاى من،

اَللّـٰهُمَّ وَلَکَ الْحَمْدُ وَلَکَ الشُّکْرُ بِجَمیعِ مَحٰامِدِکَ کُلِّهٰا، عَلىٰ جَمیعِ نَعْمٰآئِکَ کُلِّهٰا، حَتّىٰ یَنْتَهِىَ الْحَمْدُ اِلىٰ مٰا تُحِبُّ رَبَّنٰا وَتَرْضىٰ،

خدایا ستایش و شکر مخصوص توست به جمیع انواع آن بر تمامى نعمتهایت، تا جایى که اى پروردگار من حمد من به خشنودى و رضایت تو منتهى گردد،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ عَلىٰ کُلِّ اَکْلَةٍ وَشَرْبَةٍ، وَبَطْشَةٍ وَقَبْضَةٍ وَبَسْطَةٍ، وَفى کُلِّ مَوْضِعِ شَعْرَةٍ،

خدایا ستایش مخصوص توست بر هر خوردن و آشامیدنى و هر حرکت، بستن و گشایشى، و در محلّ روییدن هر مویى،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً خٰالِداً مَعَ خُلُودِکَ، ولَکَ الْحَمْدُ حَمْداً لاٰ مُنْتَهىٰ لَهُ دُونَ عِلْمِکَ،

خدایا ستایش مخصوص توست ستایشى که جاودان است به جاودانگیت. و ستایش مخصوص توست ستایشى که نهایتى جز علم تو براى آن نباشد.

وَلَکَ الْحَمْدُ حَمْداً لاٰ اَمَدَ لَهُ دُونَ مَشِیَّتِکَ، وَلَکَ الْحَمْدُ حَمْداً لاٰ اَجْرَ لِقٰآئِلِهِ اِلّٰا رِضٰاکَ،

و ستایش مخصوص توست ستایشى که پایانى جز اراده و خواست تو براى آن نباشد. و ستایش مخصوص توست ستایشى که پاداشى جز رضاى تو براى گوینده آن نباشد

وَلَکَ الْحَمْدُ عَلىٰ حِلْمِکَ بَعْدَ عِلْمِکَ، وَلَکَ الْحَمْدُ عَلىٰ عَفْوِکَ بَعْدَ قُدْرَتِکَ،

و ستایش مخصوص توست به خاطر حلمِ بعد از آگاهیت، و ستایش مخصوص توست به خاطر گذشت بعد از تواناییت،

وَلَکَ الْحَمْدُ بٰاعِثَ الْحَمْدِ، وَلَکَ الْحَمْدُ وٰارِثَ الْحَمْدِ، ولَکَ الْحَمْدُ بَدیعَ الْحَمْدِ،

و ستایش مخصوص توست که انگیزه هر ستایشى و ستایش مخصوص توست که وارث ستایشى و ستایش مخصوص توست که ایجادکننده آنى

وَلَکَ الْحَمْدُ مُنْتَهَى الْحَمْدِ، وَلَکَ الحَمْدُ مُبتَدِعَ الْحَمْدِ، وَلَکَ الْحَمْدُ مُشْتَرِىَ الْحَمْدِ،

و ستایش مخصوص توست که نهایت ستایشى و ستایش مخصوص توست که به وجود آورنده آنى، و ستایش مخصوص توست که خریدار ستایشى،

وَلَکَ الْحَمْدُ وَلِىَّ الْحَمْدِ، وَلَکَ الْحَمْدُ قَدیمَ الْحَمْدِ،

و ستایش مخصوص توست که صاحب ستایشى و ستایش مخصوص توست که از ازل مورد ستایشى

وَلَکَ الْحَمْدُ صٰادِقَ الْوَعْدِ، وَفِىَّ الْعَهْدِ، عَزیزَ الجُنْدِ، قٰآئِمَ الْمَجْدِ،

و ستایش مخصوص توست که وعده ات راست، پیمانت پایدار، سپاهت بزرگ و بزرگواریت جاودان است،

وَلَکَ الْحَمْدُ رَفیعَ الدَّرَجٰاتِ، مُجیبَ الدَّعَوٰاتِ، مُنزِلَ الْاٰیاتِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمٰوٰات،

و ستایش مخصوص توست که بلندمرتبه، برآورنده حاجات، فرو فرستنده آیات از بالاى هفت آسمانى،

عَظیمَ الْبَرَکٰاتِ، مُخْرِجَ النُّورِ مِنَ الظُّلُمٰاتِ، وَمُخْرِجَ مَنْ فِى الظُّلُمٰاتِ اِلىَ النُّورِ،

صاحب رحمت گسترده، خارج کننده نور از تاریکى ها و خارج کننده هر کسى از تاریکى به روشنایى،

مُبَدِّلَ السَّیِّئٰاتِ حَسَنٰات، وَجٰاعِلَ الْحَسَنٰاتِ دَرَجٰات،

تبدیل کننده بدى ها به خوبى ها و قرار دهنده درجات براى حسناتى،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ غٰافِرَ الذَّنْبِ، وَقٰابِلَ التَّوْبِ، شَدیدَ الْعِقٰابِ ذَا الطَّوْلِ، لاٰ اِلـٰهَ اِلَّا اَنْتَ، اِلَیْکَ الْمَصیرُ،

خدایا ستایش مخصوص توست که آمرزنده گناه و پذیرنده توبه و سخت کیفر دهنده توانایى، معبودى جز تو نیست و بازگشت (همه) به سوى توست،

اَللّـٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ فِى اللَّیْلِ اِذاٰ یَغْشىٰ، وَلَکَ الْحَمْدُ فِى النَّهٰارِ اِذاٰ تَجَلّىٰ،

خدایا ستایش مخصوص توست در شب هنگامى که (جهان را) بپوشاند. و ستایش مخصوص توست در روز هنگامى که (جهان را) روشن سازد.

وَلَکَ الْحَمْدُ فِى الْاٰخِرَةِ وَالْأُولىٰ، وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ کُلِّ نَجْمٍ وَمَلَکٍ فِى السَّمٰآءِ،

و ستایش مخصوص توست در آخرت و دنیا، و ستایش مخصوص توست به تعداد ستارگان و فرشتگان آسمان

وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ الثَّرىٰ وَالْحَصىٰ وَالنَّوىٰ، وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ ما فى جَوْفِ الأَرْضِ،

و ستایش مخصوص توست به تعداد ذرات خاک ها و ریگ ها و دانه ها، و ستایش مخصوص توست به تعداد آنچه در دل زمین است،

وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ اَوْزٰانِ مِیٰاهِ الْبِحٰارِ، وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ اَوْرٰاقِ الْأَشْجٰارِ،

و ستایش مخصوص توست به اندازه آب دریاها، و ستایش مخصوص توست به تعداد برگ درختان،

وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ مٰا عَلىٰ وَجْهِ الْأَرْضِ، وَلَکَ اَلْحَمْدُ عَدَدَ مٰا اَحْصىٰ کِتٰابُکَ،

و ستایش مخصوص توست به تعداد آنچه که روى زمین است و ستایش مخصوص توست به تعداد آنچه که در کتاب تو شمارش شده

وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ مٰا اَحٰاطَ بِهِ عِلْمُکَ، وَلَکَ الْحَمْدُ عَدَدَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ،

و ستایش مخصوص توست به مقدار آنچه که علم تو به آن احاطه دارد و ستایش مخصوص توست به عدد انس و جنّ

وَالْهَوٰامِّ وَالطَّیْرِ، وَالْبَهٰآئِمِ وَالسِّبٰاعِ، حَمْداً کَثیراً طَیِّباً مُبٰارَکاً فِیهِ،

و حشرات و پرندگان و چهارپایان و درندگان، ستایشى فراوان، پاکیزه و با برکت،

کَمٰا تُحِبُّ رَبَّنٰا وَتَرْضىٰ، وَکَمٰا یَنْبَغى لِکَرَمِ وَجْهِکَ وَعِزِّ جَلاٰلِکَ.

آن گونه که تو اى پروردگار ما، دوست دارى، خشنود مى شوى و آن گونه که سزاوار ذات بزرگوار و عزت جلال توست.

آنگاه ده مرتبه مى گویى:

لاٰ اِلٰهَ اِلَّا اللهُ، وَحْدَهُ لاٰ شَریکَ لَهُ، لَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ اللَّطیفُ الْخَبیرُ.

معبودى جز خدا نیست، یگانه اى که شریکى براى او نیست، فرمانروایى و ستایش مخصوص اوست و او مهربان و آگاه است.

و ده مرتبه:

لاٰ اِلٰهَ اِلَّا اللهُ، وَحْدَهُ لاٰ شَریکَ لَهُ، لَهُ الْمُلْکُ وَلَهُ الْحَمْدُ،

معبودى جز خدا نیست، یگانه اى که شریکى براى او نیست، فرمانروایى و ستایش مخصوص اوست،

یُحْیى وَیُمیتُ، وَیُمیتُ وَیُحْیى، وَهُوَ حَىٌّ لاٰ یَمُوتُ، بِیَدِهِ الْخَیْرُ وَهُوَ عَلىٰ کُلِّ شَىْءٍ قَدیرٌ.

زنده مى کند و مى میراند و مى میراند و و زنده مى کند، و او زنده اى است که (هرگز) نمى میرد، نیکى و خوبى بدست اوست و او بر هر چیز تواناست،

و ده مرتبه:

اَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِى لاٰ اِلـٰهَ اِلّٰا هُوَ الْحَىُّ الْقَیُّومُ وَاَتُوبُ اِلَیْهِ.

آمرزش مى طلبم از خدایى که معبودى جز او زنده و جاودان، نیست و به سوى او باز مى گردم،

و ده مرتبه:

یا اَللهُ یا اَللهُ.

اى خدا، اى خدا.

و ده مرتبه:

یٰا رَحْمٰنُ یٰا رَحْمٰنُ.

اى بخشنده، اى بخشنده.

و ده مرتبه:

یٰا رَحیمُ یٰا رَحیمُ.

اى مهربان، اى مهربان.

و ده مرتبه:

یٰا بَدیعَ السَّمٰوٰاتِ وَالْأَرْضِ.

اى به وجود آورنده آسمان و زمین.

و ده مرتبه:

یٰا ذَا الْجَلاٰلِ وَالْإِکْرٰامِ.

اى صاحب جلال بزرگوارى.

و ده مرتبه:

یٰا حَنّٰانُ یٰا مَنّٰانُ.

اى بسیار مهربان و اى بسیار سخاوتمند.

و ده مرتبه:

یٰا حىُّ یٰا قَیُّومُ.

اى زنده، اى جاودان.

و ده مرتبه:

یٰا حَىُّ لاٰ اِلٰهَ اِلّٰا اَنْتَ.

اى زنده اى که معبودى جز تو نیست.

و ده مرتبه:

یٰا اَللهُ لاٰ اِلٰهَ اِلَّا اَنْتَ.

اى خدایى که معبودى جز تو نیست.

و ده مرتبه:

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ.

به نام خداوند بخشندۀ مهربان

و ده مرتبه:

اَللّـٰهُمَّ صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ.

خدایا بر محمّد و خاندان پاکش درود فرست.

و ده مرتبه:

اَللّـٰهُمَّ افْعَلْ بى مٰا اَنْتَ اَهْلُهُ.

خدایا آنچه را که سپس ده تو شایسته آنى در مورد من انجام بده.

و ده مرتبه:

آمینَ آمینَ.

(دعایم را) اجابت فرما.

و ده مرتبه سوره قُلْ هُوَ اللهُ اَحَدٌ. سپس ده مرتبه مى گویى:

***بگو خداوند یکتا و یگانه است. ***

اَللّـٰهُمَّ اصْنَعْ بى مٰا اَنْتَ اَهْلُهُ، وَلاٰ تَصْنَعْ بى مٰا اَنَا اَهْلُهُ،

خدایا آنچه را که تو شایسته آنى در مورد من انجام بده نه آنچه که من شایسته آنم،

فَاِنَّکَ اَهْلُ التَّقْوىٰ وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ، وَاَنـَا اَهْلُ الذُّنُوبِ وَالْخَطٰایٰا،

به یقین تو یا شایسته پرهیزگارى و آمرزشى و من اهل گناه و اشتباهم،

فَارْحَمْنى یٰا مَوْلاىَ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰاحِمینَ.

به من رحم کن اى مولاى من، که تویى مهربان ترین مهربانان.

و نیز ده مرتبه مى گویى:

لاٰ حَوْلَ وَلاٰ قُوَّةَ اِلّٰا بِاللهِ، تَوَکَّلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لاٰ یَمُوتُ، وَالْحَمْدُلِلهِ الَّذى لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً،

پناهگاه و نیرویى جز از سوى خداوند نیست، به (خداى) زنده اى که (هرگز) نمى میرد توکل کردم و ستایش مخصوص خدایى است که نه فرزندى براى خود انتخاب کرده

وَلَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فى الْمُلْکِ، وَلَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ، وَکَبِّرْهُ تَکْبیراً.

و نه شریکى در حکومت دارد و ضعف و ذلتى ندارد که حامى و سرپرستى براى او باشد و (به خدا مى گویم) او را بسیار بزرگ بشمار.