دعاى 4

۴- دعاى پرارزشى است که پیغمبر اکرم (صلى الله علیه وآله) در روز جنگ بدر و احزاب و امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا آن را خواندند. این دعا از امام صادق (علیه السلام) نیز نقل شده است:

اَللّـٰهُمَّ اَنْتَ ثِقَتى فى کُلِّ کُرْبَةٍ، وَاَنْتَ رَجٰآئى فى کُلِّ شِدَّةٍ، وَاَنْتَ لى فى کُلِّ اَمْرٍ نَزَلَ بى ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ،

خدایا تویى تکیه گاه من در هر گرفتارى و تویى امید من در هر سختى و تو براى من در هر پیش آمدى تکیه گاه و ذخیره ام هستى

کَمْ مِنْ کَرْبٍ یَضْعُفُ عَنْهُ الْفُؤٰادُ، وَتَقِلُّ فیهِ الْحیلَةُ، وَیَخْذُلُ عَنْهُ الْقَریبُ وَالْبَعیدُ،

چه بسیار گرفتارى که ناتوان شود از آن دل و کم شود در آن چاره و یارى ندهد در آن خویش و بیگانه

وَیَشْمَتُ بِهِ الْعَدُوُّ، وَتَعْنِینى فیهِ الْأُمُورُ، اَنْزَلْتُهُ بِکَ، وَشَکَوْتُهُ اِلَیْکَ، رٰاغِباً فیهِ عَمَّنْ سِوٰاکَ،

و شماتت کند بدان دشمن و خسته ام کند در آن کارها و من آن را به درگاه تو آوردم و شکوه اش به تو کردم و به جز تو از دیگران روگرداندم

فَفَرَّجْتَهُ وَکَشَفْتَهُ وَکَفَیْتَنیهِ، فَأَنْتَ وَلِىُّ کُلِّ نِعْمَةٍ، وَصٰاحِبُ کُلِّ حٰاجَةٍ، وَمُنْتَهىٰ کُلِّ رَغْبَةٍ،

و تو بگشودى و برطرف کردى و کفایت کردى پس تویى سرپرست هر نعمت و صاحب هر حاجت و سرحد نهایى هر شوق

فَلَکَ الْحَمْدُ کَثیراً، وَلَکَ الْمَنُّ فٰاضِلاً.

پس تو راست ستایش بسیار و تو راست منّت فزون.